ಇಬ್ಬರು ಆಪ್ತರ ರಕ್ಷಣಾ ಒಪ್ಪಂದ: ಇಸ್ಲಾಮಿಕ್ ನ್ಯಾಟೋ ಕೂಟ ಕಟ್ಟುವ ಪಾಕ್-ಸೌದಿ (ಕು)ತಂತ್ರ ಫಲಿಸದು!

ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಮತ್ತು ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾ 2025ರ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ ತಿಂಗಳಿನಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ಕಾರ್ಯತಂತ್ರದ ರಕ್ಷಣಾ ಒಪ್ಪಂದ (ಎಸ್.ಡಿ.ಎಂ.ಎ)ಕ್ಕೆ ಸಹಿಹಾಕಿದವು. ಇದು ಪಶ್ಚಿಮ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣ ಏಷ್ಯಾ ಎರಡಕ್ಕೂ ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ಭೌಗೋಳಿಕ ರಾಜಕೀಯ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಾಗಿದೆ.

ರಕ್ಷಣೆ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಆಯಾಮಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ-ಸೌದಿ ಸಂಬಂಧಗಳು ಕಳೆದ ಆರು ದಶಕಗಳಿಂದಲೂ ಅತ್ಯಂತ ನಿಕಟವಾಗಿ ಮುಂದುವರಿದಿರುವುದು ವಿಶೇಷ. ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾ ತನ್ನ ಭದ್ರತೆಗಾಗಿ ಮತ್ತು ತನ್ನ ರಾಜಮನೆತನದ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ನಂಬಿಕೊಂಡಿರುವುದು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಸೇನಾ ತುಕಡಿಗಳನ್ನು.

ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಆರ್ಥಿಕ ಸಂಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಅದರ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ನಿಂತ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾ ಪಾತ್ರ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡದು. ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾ ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೇ ಧಕ್ಕೆ ತರುವಂತಹ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟನ್ನು ಎದುರಿಸಿದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅದರ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಯಾವುದೇ ಹಂತಕ್ಕೂ ಹೋಗಲು ತಾನು ಸಿದ್ಧ ಎಂದು ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಅಣ್ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಿದ ದಿನಗಳಿಂದ ಭರವಸೆ ನೀಡುತ್ತ ಬಂದಿದೆ ಎಂದು ನಂಬಲಾಗಿದೆ.

1999ರ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾದ ಅಂದಿನ ರಕ್ಷಣಾ ಸಚಿವ ರಾಜಕುಮಾರ ಸುಲ್ತಾನ್ ಬಿನ್ ಅಬ್ದುಲ್ ಅಜೀಜ್ ಅವರು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಕಹುಟಾ ಎಂಬಲ್ಲಿರುವ ಅಣ್ವಸ್ತ್ರ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದ್ದರು ಎಂದು ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹ ವರದಿಗಳು ಹೇಳುತ್ತವೆ. ಆ ಭೇಟಿಯ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ನೀಡಿದ ಆಶ್ವಾಸನೆಯು ಕೇವಲ ವದಂತಿಗಳಲ್ಲ ಎಂಬುದರ ಸಂಕೇತವಾಗಿತ್ತು.

ಅವೆಲ್ಲವೂ ಆಗಿ ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷಗಳೇ ಕಳೆದಿವೆ, ಈಗ ಈ ಎರಡೂ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ನಡುವಿನ ರಕ್ಷಣಾ ಸಂಬಂಧಗಳು ಒಂದು ಬಹಿರಂಗ ವ್ಯೂಹಾತ್ಮಕ ಆಯಾಮವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡಿವೆ. ಅದರ ಒಂದು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಪ್ರದರ್ಶನವೇ ಈ ಎಸ್.ಡಿ.ಎಂಎ ಒಪ್ಪಂದ. ಪಾಕಿಸ್ತಾನವು ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಕುಸಿಯುವುದಕ್ಕೆ ತಾನು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾದ ಭರವಸೆಯನ್ನು ಈ ಒಪ್ಪಂದದಿಂದ ತಿಳಿದುಬರುತ್ತದೆ. ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ತೀರಾ ದಯನೀಯ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವುದರಿಂದ ಆ ದೇಶಕ್ಕೆ ಇದು ಅತ್ಯಂತ ನಿರ್ಣಾಯಕವಾಗಿದೆ.

ಎಸ್.ಡಿ.ಎಂ.ಎ.ನಲ್ಲಿ ಟರ್ಕಿ?

ಈಗ ಈ ಒಪ್ಪಂದದಲ್ಲಿ ಟರ್ಕಿಯನ್ನು ಕೂಡ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ ಅದನ್ನು ಇಷ್ಟು ವಿಸ್ತರಿಸುವ ಉದ್ದೇಶ ಹೊಂದಲಾಗಿದೆ ಎಂಬ ವರದಿಗಳೂ ಇವೆ. ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾ, ಟರ್ಕಿ ಮತ್ತು ಪಾಕಿಸ್ತಾನಗಳ ಈ ಹೊಸ ಗುಂಪು ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಇದನ್ನು ಇಸ್ಲಾಮಿಕ್ ನ್ಯಾಟೋ ಎಂದು ಹೇಳುವುದೇ ಉತ್ತಮ ಎಂದು ಕೆಲವು ವಿಶ್ಲೇಷಕರು ಊಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಇದು ಬಹಳ ಉತ್ಪ್ರೇಕ್ಷೆಯ ನೋಟವಾಗಿದೆ,

ಯಾಕೆಂದರೆ ಇಲ್ಲಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದೇಶವೂ ತಾನೇ ʼಉಮ್ಮಾʼದ (ಇಸ್ಲಾಮಿಕ್ ಸಮುದಾಯ) ನಾಯಕನಾಗಬೇಕು ಎಂದು ನಂಬಿದೆ. ಅಸಲಿಗೆ ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾ ಇಸ್ಲಾಮಿನ ಎರಡು ಪವಿತ್ರ ಮಸೀದಿಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಮತ್ತು ಅಪಾರ ಪ್ರಮಾಣದ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಕಾರಣ ತಾನೇ ಇಸ್ಲಾಮಿಕ್ ಜಗತ್ತಿನ ನೈಸರ್ಗಿಕ ನಾಯಕ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತದೆ.

ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ಟರ್ಕಿಯ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ರೆಸೆಪ್ ತಯ್ಯಿಪ್ ಎರ್ಡೋಗನ್ ಅವರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಮರುಶೋಧಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಕೆಲಸಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ಕೆಮಾಲ್ ಅಟಾತುರ್ಕ್ ಅವರ ಜಾತ್ಯತೀತ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳಿಂದ ದೂರ ಸರಿದಿರುವ ಟರ್ಕಿ ಈಗ ಇಸ್ಲಾಮಿಕ್ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ.

ಟರ್ಕಿಯು ಒಟ್ಟೋಮನ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಕಾಲದಲ್ಲಿದ್ದಂತಹ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಹೊಂದಬೇಕೆಂಬುದು ಎರ್ಡೋಗನ್ ಅವರ ಬಯಕೆ. ಇವರ ಈ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಯನ್ನು ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾ ಮತ್ತು ಈಜಿಪ್ಟ್ನಂತಹ ಇತರ ಅರಬ್ ದೇಶಗಳು ವಿರೋಧಿಸುತ್ತವೆ. ಇದು ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾ ಮತ್ತು ಟರ್ಕಿ ನಡುವೆ ಅಂತರ್ಗತವಾಗಿರುವ ವಿರೋಧಾಭಾಸಗಳ ಪ್ರತೀಕ. ಅಲ್ಲದೆ, ಅಷ್ಟೇನು ಹಿಂದಲ್ಲದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಟರ್ಕಿಯು ಕತಾರ್ ಮತ್ತು ಇರಾನ್ ದೇಶಗಳೊಂದಿಗೆ ನಿಕಟವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು.

ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಘನತೆ ಏನು?

ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾದ ಜೊತೆಗೆ, ಪಾಕಿಸ್ತಾನವು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕವಾಗಿ ಟರ್ಕಿಯೊಂದಿಗೆ ಉತ್ತಮ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಆದರೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನವು ಈ ಎರಡೂ ದೇಶಗಳ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿದೆ. ಈ ಅವಲಂಬನೆಯೇ ಇಸ್ಲಾಮಿಕ್ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಟರ್ಕಿ ಮತ್ತು ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾ ಹೊಂದಿರುವಂತಹ ಘನತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗಿದೆ.

ಪಾಕಿಸ್ತಾನವು ಅಣ್ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಏಕೈಕ ಇಸ್ಲಾಮಿಕ್ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ತಾನೇ ಮುಸ್ಲಿಂ ಉಮ್ಮಾದ ನಾಯಕನಾಗಬೇಕು ಎಂದು ಮೂಲಭೂತವಾಗಿ ನಂಬುತ್ತದೆ. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಈ ಆಯುಧಗಳು ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಅದು ಯಾವಾಗಲೂ ಬಯಸುವ ನಾಯಕತ್ವದ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ.

ನ್ಯಾಟೋ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯೇ ಬೇರೆ. 1949 ರಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪನೆಯಾದಾಗಿನಿಂದ ಅದು ಪ್ರಬಲ ಮಿಲಿಟರಿ ಮೈತ್ರಿಯಾಗಿ ಉಳಿದಿದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಅಮೆರಿಕವು ಅದರ ನಿಸ್ಸಂದೇಹ ನಾಯಕನಾಗಿದೆ. ಸಹಜವಾಗಿ, ಅಮೆರಿಕದ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಡೊನಾಲ್ಡ್ ಟ್ರಂಪ್ ಅವರ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಟೋ ಕೂಡ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ದುರ್ಬಲಗೊಳ್ಳಬಹುದು. ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾ, ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಮತ್ತು ಟರ್ಕಿಯನ್ನು ಒಳಗೊಂಡ ಗುಂಪು ಇತರ ದೇಶಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡರೂ ಸಹ ನ್ಯಾಟೋದಂತಹ ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಇಸ್ಲಾಮೇತರ ದೇಶಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಘರ್ಷ ಉಂಟಾದಾಗ ಇಸ್ಲಾಮಿಕ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ತಮ್ಮ ಶಿಯಾ-ಸುನ್ನಿ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಮರೆತು ಒಂದಾಗುತ್ತವೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವುದು ಐತಿಹಾಸಿಕವಾಗಿ ತಪ್ಪು. ಶಿಯಾ ಮತ್ತು ಸುನ್ನಿಗಳ ನಡುವಿನ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಇಸ್ಲಾಮಿಕ್ ನಂಬಿಕೆಯ ತಿರುಳಿನಷ್ಟೇ ಆಳವಾಗಿದ್ದು, ಅವು ರಾಜಕೀಯ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೂ ವಿಸ್ತರಿಸಿವೆ ಎನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಅನುಮಾನ ಬೇಡ.

ಪ್ಯಾಲೆಸ್ಟೈನ್ ಸಮಸ್ಯೆಯಂತಹ ಕೆಲವು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಮುಸ್ಲಿಂ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಕೈಜೋಡಿಸುವ ಸಂದರ್ಭಗಳು ಉಂಟು. ಆದರೆ ಇಂತಹ ಘಟನೆಗಳು ಬಹಳ ಅಪರೂಪ. ಅದರಲ್ಲೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಭಾರತದ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ, ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತ ಮುಸ್ಲಿಂ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಭಾರತದೊಂದಿಗೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ದ್ವಿಪಕ್ಷೀಯ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ.

ಇಸ್ಲಾಮಿಕ್ ಸಹಕಾರ ಸಂಘಟನೆಯಲ್ಲಿ (OIC) ಭಾರತದ ಮುಸ್ಲಿಂ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರ ಸ್ಥಿತಿಗತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಈ ದೇಶಗಳೆಲ್ಲವೂ ಸೇರಿ ಕಳವಳ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರೂ ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಅವು ಭಾರತದೊಂದಿಗೆ ಉತ್ತಮ ದ್ವಿಪಕ್ಷೀಯ ಸಂಬಂಧವನ್ನೇ ಹೊಂದಿವೆ.

ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿರುವ ಪಕ್ಷದ ಸಿದ್ಧಾಂತ ಯಾವುದಿದ್ದರೂ ಸರಿಯೇ, 1990ರ ದಶಕದ ಆರಂಭದಿಂದಲೂ ಇಂತಹ ಕಾಳಜಿಗಳು ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತಲೇ ಇವೆ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ, ಕೆಲವು ಮುಸ್ಲಿಂ ದೇಶಗಳ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕರು ಈ ಲೇಖಕನಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದಂತೆ, ಜಮ್ಮು ಮತ್ತು ಕಾಶ್ಮೀರ ಹಾಗೂ ಭಾರತದಲ್ಲಿನ ಮುಸ್ಲಿಂ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರ ಸ್ಥಿತಿಗತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ OIC ಹೊರಡಿಸುವ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ಭಾರತವು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಬೇಕು.

ಮುಸ್ಲಿಂ ದೇಶಗಳು ತಾವೇ ಧರ್ಮಾಧಾರಿತ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಭಾರತವು ಜಾತ್ಯತೀತವಾಗಿರಬೇಕು ಎಂದು ಒತ್ತಾಯಿಸಲು ತಮಗೆ ಹಕ್ಕಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವು ಮನಗಂಡಿವೆ. ಭಾರತದ ರಾಜಕೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವುದು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟ ವಿಷಯ ಎಂದು ಅವು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ, ಭಾರತದ ಮುಸ್ಲಿಮರ ಬಗ್ಗೆ ಅವರಿಗಿರುವ ಕಾಳಜಿಯು, ಮುಸ್ಲಿಮರು ತಮ್ಮ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಆಚರಿಸಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿದೆಯೇ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿಯೂ ಕೂಡ, ಅವರ ನಡುವಿನ ಆಳವಾದ ಧಾರ್ಮಿಕ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ನಿಲುವಿಗೆ ಬರುವುದು ಅವರಿಗೆ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.

ಪ್ರವಾದಿಗೆ ಅವಮಾನ

ಇಸ್ಲಾಮಿಕ್ ಜಗತ್ತನ್ನು ಕೆರಳಿಸುವ ಏಕೈಕ ವಿಷಯವೆಂದರೆ, ಭಾರತದ ಕೆಲವು ನಾಯಕರು ಇಸ್ಲಾಂ ಧರ್ಮದ ಪ್ರವಾದಿಯವರನ್ನು ಅಥವಾ ಪೂಜ್ಯ ಇಸ್ಲಾಮಿಕ್ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ. ಇಂತಹ ಘಟನೆಗಳು ಬಹಳ ವಿರಳವಾಗಿ ನಡೆದಿವೆ. ಇವು ಇಸ್ಲಾಮಿಕ್ ಜಗತ್ತಿನೊಂದಿಗೆ ಭಾರತ ಹೊಂದಿರುವ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಹಾನಿಗೊಳಿಸಿಲ್ಲ. ಅವುಗಳು ಮುಜುಗರವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿವೆ ಎಂಬುದು ನಿಜ ಮತ್ತು ಇಂತಹ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ತಪ್ಪಿಸುವುದು ಒಳಿತು.

ಹಿಂದೆ ಬಿಜೆಪಿಯ ಮಾಜಿ ವಕ್ತಾರರೊಬ್ಬರು ಪ್ರವಾದಿ ಮೊಹಮ್ಮದರ ಬಗ್ಗೆ ನೀಡಿದ್ದ ಹೇಳಿಕೆಯು ಅವಮಾನಕರ ಎಂದು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಇಂತಹ ಒಂದು ಸಂದರ್ಭ ಎದುರಾಗಿತ್ತು. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಪಾಕಿಸ್ತಾನವು ಇದನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಭಾರತದ ವಿರುದ್ಧ ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿದರೂ, ಇಸ್ಲಾಮಿಕ್ ಜಗತ್ತಿನೊಂದಿಗೆ ಭಾರತಕ್ಕಿರುವ ಸಂಬಂಧಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಹಾನಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ, ಚೀನಾ ತನ್ನ ಉಯ್ಘರ್ (Uyghur) ಮುಸ್ಲಿಂ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರ ವಿರುದ್ಧ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ದೌರ್ಜನ್ಯವು ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದು ಗಮನಾರ್ಹ. ಚೀನಾ ಈ ಮುಸ್ಲಿಂ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ತಮ್ಮ ಧರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸಲು ಕೂಡ ಅನುಮತಿ ನೀಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೂ, ಇಸ್ಲಾಮಿಕ್ ಸಹಕಾರ ಸಂಘಟನೆಯು ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಮೌನವಹಿಸಿದೆ. ಬಲಿಷ್ಠವಾಗಿರುವ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಮುಸ್ಲಿಮರ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಇಸ್ಲಾಮಿಕ್ ಉಮ್ಮಾ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಮುಂದಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಇದು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಅಂತಹ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿರುವ ಮುಸ್ಲಿಂ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರ ಸ್ಥಿತಿಗತಿಗಳಿಗಿಂತ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಸ್ವಂತ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ಈ ದೇಶಗಳು ಆದ್ಯತೆ ನೀಡುತ್ತವೆ.

ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಬಗ್ಗೆ ಸಹಾನುಭೂತಿ

ಹಿಂದಿನ ಭಾರತ-ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಸಶಸ್ತ್ರ ಸಂಘರ್ಷಗಳ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಕೆಲವು ಇಸ್ಲಾಮಿಕ್ ದೇಶಗಳು ಭಾರತದ ಪಶ್ಚಿಮ ನೆರೆಯ ರಾಷ್ಟ್ರವಾದ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ್ದವು ಎಂದು ಇತಿಹಾಸವು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. 1965 ಮತ್ತು 1971 ರ ಯುದ್ಧಗಳ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇರಾನ್ನ ಶಾ ಅವರು ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಕೆಲವು ವಿಮಾನಗಳು ಮತ್ತು ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದರು.

ಭಾರತದೊಂದಿಗೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿದ್ದ ಅಫ್ಘಾನಿಸ್ತಾನದ ರಾಜ ಝಾಹಿರ್ ಶಾ ಅವರು, ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಪಶ್ಚಿಮ ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ತಾನು ಯಾವುದೇ ತೊಂದರೆ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ತಿಳಿಸಿದ್ದರು. ಜೋರ್ಡಾನ್ ಕೂಡ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಬಗ್ಗೆ ಸಹಾನುಭೂತಿ ಹೊಂದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇದೆಲ್ಲವೂ ಯುದ್ಧದ ಫಲಿತಾಂಶದ ಮೇಲೆ ಯಾವುದೇ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಲಿಲ್ಲ. 1971 ರಲ್ಲಿ ಭಾರತವು ಅದ್ಭುತ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಸಾಧಿಸಿತು.

ಈಗ, ಎರಡೂ ದೇಶಗಳು ಅಣ್ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದರಿಂದ, ಇಸ್ಲಾಮಿಕ್ ಜಗತ್ತು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ತಟಸ್ಥವಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರದ ಆಂತರಿಕ ನೀತಿಗಳು ಅಥವಾ ಮುಸ್ಲಿಂ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರ ಕಡೆಗಿನ ಅದರ ಧೋರಣೆಯು ಭಾರತ-ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಸಂಘರ್ಷದ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮುಸ್ಲಿಂ ದೇಶಗಳ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರದು. ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಮುದಾಯದ ಎಲ್ಲಾ ಸದಸ್ಯರಂತೆ, ಅವರು ಕೂಡ ಎರಡು ಅಣ್ವಸ್ತ್ರ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ನಡುವಿನ ಸಂಘರ್ಷವು ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ.

ಭಾರತದ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಬಾಲ್

ಹೊರಗಿನ ಜಗತ್ತು ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಭಾರತವು ಜಾತ್ಯತೀತವಾಗಿ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಭಾರತದ ಜನರು ಜಾತ್ಯತೀತ ತತ್ವಕ್ಕೆ ಬದ್ಧರಾಗಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಅದು ಜಾತ್ಯತೀತವಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಜಾತ್ಯತೀತ ಮೌಲ್ಯಗಳ ರಕ್ಷಣೆಯು ವಿದೇಶದಿಂದ ಬರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಈ ವಿವಾದಾತ್ಮಕ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲೂ, ಧರ್ಮವನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ಎಲ್ಲಾ ಭಾರತೀಯರಿಗೂ ಸಮಾನತೆಯನ್ನು ನೀಡಲು ಬದ್ಧರಾಗಿರುವವರು, ಸಮಾಜ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಆಳುವ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ತತ್ವಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯಬೇಕು.

Disclaimer: ವಿವಿಧ ವಲಯಗಳಿಂದ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಕಲೆಹಾಕಿ ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸಲು ದ ಫೆಡರಲ್, ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿನ ಮಾಹಿತಿ, ಕಲ್ಪನೆಗಳು ಅಥವಾ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಲೇಖಕರದ್ದಾಗಿದ್ದು, ಅವು ʼದ ಫೆಡರಲ್‌ ಕರ್ನಾಟಕʼದ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಮೂಲ ಲೇಖನ 'ದ ಫೆಡರಲ್‌' ಇಂಗ್ಲಿಷ್‌ ಜಾಲತಾಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆ.