ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಕ್ಷಿಪಣಿ ಯುದ್ಧ: ಗಲ್ಫ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ಯಾಲೆಸ್ತೀನಿಯನ್ನರೇ ನಿಜವಾದ ಸಂತ್ರಸ್ತರು

ಇರಾನ್ ಮೇಲಿನ ಕ್ಷಿಪಣಿ ದಾಳಿಗಳು ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಟೆಹ್ರಾನ್ ನಡೆಸಿದ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪ್ರತಿದಾಳಿಯಿಂದಾಗಿ ಗಲ್ಫ್ ದೇಶಗಳು ಅತ್ತ ಇತ್ತ ಚಲಿಸಲಾಗದೆ ಅಕ್ಷರಶಃ ಪಾರ್ಶ್ವವಾಯುವಿಗೆ ತುತ್ತಾದಂತಾಗಿವೆ. ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಸುರಕ್ಷತೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲಾದರೂ ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾ ಸೇರಿದಂತೆ ಗಲ್ಫ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ತಮ್ಮ ನೆಲದಲ್ಲಿರುವ ಅಮೆರಿಕದ ಸೇನಾ ನೆಲೆಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಸಿ, ಅವರನ್ನು ಹೊರಹಾಕುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕಿತ್ತು.

1967 ಮತ್ತು 1973ರಲ್ಲಿ ಈಜಿಪ್ಟ್, ಸಿರಿಯಾ ಮತ್ತು ಜೋರ್ಡಾನ್ ಸೇರಿದಂತೆ ಇತರ ಅರಬ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಬೆಂಬಲದೊಂದಿಗೆ ಇಸ್ರೇಲ್ ವಿರುದ್ಧ ಯುದ್ಧ ಸಾರಿದಾಗ, ಇರಾನ್ ಅದರ ಭಾಗವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಐದು ದಶಕಗಳ ನಂತರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದಲಾಗಿದ್ದು, ಈಗ ಇರಾನ್ ಇಸ್ರೇಲ್ ವಿರುದ್ಧ ಯುದ್ಧಕ್ಕಿಳಿದಿದೆ. ಅಚ್ಚರಿಯೆಂದರೆ ಇತರ ಯಾವುದೇ ಅರಬ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಈ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗಿಲ್ಲ. ವಿಪರ್ಯಾಸವೆನಿಸುವ ಈ ವಿಚಿತ್ರ ತಿರುವು, ಮಧ್ಯಪ್ರಾಚ್ಯ ಅಥವಾ ಪಶ್ಚಿಮ ಏಷ್ಯಾದ ಪ್ರಸ್ತುತ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಮುಖ ಕೀಲಿಕೈಯಾಗಿದೆ.

ಇತರ ಯಾವುದೇ ನೆರೆಯ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಪ್ರತಿದಾಳಿಯ ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ಇಂದು ಇಸ್ರೇಲ್ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಇರಾನ್ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದರೆ, ಅದು ಅರಬ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ವೈಫಲ್ಯವನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಕಳೆದ ಏಳು ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ಯಾಲೆಸ್ತೀನಿಯನ್ನರ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಅರಬ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ವಿಫಲವಾಗಿವೆ ಮತ್ತು ಅಮೆರಿಕ ಒಡ್ಡಿದ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಬಲೆಗೆ ಬೀಳುವ ಮೂಲಕ ದೊಡ್ಡ ಕಾರ್ಯತಂತ್ರದ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಮಾಡಿವೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಇದು ಸ್ಪಷ್ಟ ನಿದರ್ಶನ.

ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಸಂಘರ್ಷದ ಬೇರುಗಳು

ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ, 1948ರಲ್ಲಿ ಏಕಪಕ್ಷೀಯವಾಗಿ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಬಂದ ಇಸ್ರೇಲ್, ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ಯಾಲೆಸ್ತೀನ್​ ಭೂಭಾಗವಾಗಿದ್ದ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ವಿವಾದಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಬಲಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, 75 ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಈ ಯಹೂದಿ ರಾಷ್ಟ್ರವು 1947ರ ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯ ವಿಭಜನಾ ಯೋಜನೆಯಡಿ ಕಲ್ಪಿಸಲಾಗಿದ್ದ ಸ್ವತಂತ್ರ ಪ್ಯಾಲೆಸ್ತೀನ್​ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನೇ ಬಹುತೇಕ ಇಲ್ಲವಾಗಿಸಿದೆ.

ಪ್ರಪಂಚವು ಈಗ ನೋಡುತ್ತಿರುವಂತಹ ಸಂಘರ್ಷದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ಇಸ್ರೇಲ್ ಮತ್ತು ಇರಾನ್ ಏಕೆ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಪುನರುಚ್ಚರಿಸುವುದು ಅವಶ್ಯಕ. ಈ ವಿಷಯವು ಪ್ಯಾಲೆಸ್ತೀನಿಯನ್-ಇಸ್ರೇಲ್ ಸಂಘರ್ಷದೊಂದಿಗೆ ಬೆಸೆದುಕೊಂಡಿದೆ. 1979ರ ಕ್ರಾಂತಿಯ ನಂತರ ಇರಾನ್, ಸ್ವತಂತ್ರ ಪ್ಯಾಲೆಸ್ತೀನ್​ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಪರವಾಗಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತುತ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದು, ಇಸ್ರೇಲ್‌ನ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ನ್ಯಾಯಬದ್ಧತೆಯನ್ನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ.

1979ರ ಇರಾನ್‌ನ ಇಸ್ಲಾಮಿಕ್ ಕ್ರಾಂತಿಯ ವೇಳೆಗೆ, ಅರಬ್ಬರು 1967 ಮತ್ತು 1973ರ ಎರಡು ಪ್ರಮುಖ ಯುದ್ಧಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದರು. ಅರಬ್ಬರು ಇಸ್ರೇಲ್ ಅನ್ನು ಸೋಲಿಸುವಲ್ಲಿ ವಿಫಲರಾಗಿದ್ದಲ್ಲದೆ, ಪ್ಯಾಲೆಸ್ತೀನಿಯನ್ನರ ವಶದಲ್ಲಿದ್ದ (ಪೂರ್ವ ಜೆರುಸಲೇಂ ಸೇರಿದಂತೆ) ಬಹುಪಾಲು ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡರು. ಇವೆಲ್ಲವೂ ಇಸ್ರೇಲ್ ಆಕ್ರಮಣಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದವು.

1973ರ ಎರಡನೇ ಸೋಲಿನ ನಂತರ, ಅರಬ್ಬರು ಇಸ್ರೇಲ್‌ನೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಹೋಗಲೇ ಇಲ್ಲ ಮತ್ತು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಸಂಭವನೀಯ ಪ್ಯಾಲೆಸ್ತೀನ್​ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಪಾಲಿಗೆ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದು ಕೇವಲ ಗಾಜಾ ಪಟ್ಟಿ ಮತ್ತು ವೆಸ್ಟ್ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಮಾತ್ರ. ಇದೂ ಕೂಡ ಬಹುಪಾಲು ಇಸ್ರೇಲ್‌ನ ಆತಿಕ್ರಮಣದಲ್ಲೇ ಇತ್ತು. ಕೇವಲ ತೋರಿಕೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಒಂದಿಷ್ಟು ಸ್ವಾಯತ್ತತೆ ನೀಡಲಾಗಿತ್ತು.

ಅರಬ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಮರುಜೋಡಣೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಪರಿಣಾಮ

1948ರಿಂದ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆಯಲು ಈಜಿಪ್ಟ್, ಇರಾಕ್ ಮತ್ತು ಸಿರಿಯಾದಂತಹ ದೊಡ್ಡ ಅರಬ್ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನೇ ನೆಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಪ್ಯಾಲೆಸ್ತೀನಿಯನ್ನರು ಅಕ್ಷರಶಃ ಅತಂತ್ರರಾದರು. ಅರಬ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ತಮ್ಮ ತಾಯ್ನಾಡಿನಿಂದ ಸ್ಥಳಾಂತರಗೊಂಡ ಸಾವಿರಾರು ಪ್ಯಾಲೆಸ್ತೀನಿಯನ್ ನಿರಾಶ್ರಿತರಿಗೆ ಆಶ್ರಯ ನೀಡಿದವು, ಪೌರತ್ವ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿರೋಧ ಗುಂಪುಗಳಿಗೆ ಬೆಂಬಲವನ್ನು ಒದಗಿಸಿದವು. ಆದರೆ ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ಇಸ್ರೇಲಿಗರಿಂದ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆಯಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ.

ಸೋವಿಯತ್ ಒಕ್ಕೂಟದ ಬೆಂಬಲ ಹೊಂದಿದ್ದ ಅರಬ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು 1973ರ ವೈಫಲ್ಯದ ನಂತರ ಅಮೆರಿಕದತ್ತ ಮುಖಮಾಡಿದವು. ಅಮೆರಿಕದ ಬೆಂಬಲಿತ ಇಸ್ರೇಲ್ ಅನ್ನು ಮಿಲಿಟರಿ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಸೋಲಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ ಎಂಬ ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಅವು ಬಂದಿದ್ದವು. ಅನ್ವರ್ ಸಾದಾತ್ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಈಜಿಪ್ಟ್ ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಮುಂದಾಳತ್ವ ವಹಿಸಿ, ಅಂದಿನ ಅಮೆರಿಕದ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಜಿಮ್ಮಿ ಕಾರ್ಟರ್ ಅವರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಂಪ್ ಡೇವಿಡ್‌ನಲ್ಲಿ ಇಸ್ರೇಲ್‌ನೊಂದಿಗೆ ಶಾಂತಿ ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕೆ ಸಹಿ ಹಾಕಿತು.

ಅಂದಿನಿಂದ ಕಳೆದ ಐದು ದಶಕಗಳಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ನಡೆದ ಹಲವು ಶಾಂತಿ ಮಾತುಕತೆಗಳು ಪ್ಯಾಲೆಸ್ತೀನಿಯನ್ನರಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಪ್ರತಿಫಲ ನೀಡಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇಸ್ರೇಲ್ ಈ ಸಮಯವನ್ನು ಮತ್ತು ಮಾತುಕತೆಗಳನ್ನು ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಸಂತ್ರಸ್ತನಂತೆ ಬಿಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಳಸಿಕೊಂಡಿತು. ಶತ್ರು ಅರಬ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ನಡುವೆ ಬದುಕುಳಿಯಲು ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಿರುವ ರಾಷ್ಟ್ರ ಎಂಬಂತೆ ಕಥನವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿತು. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವಾಷಿಂಗ್ಟನ್‌ನೊಂದಿಗಿನ ತನ್ನ ಸಾಮೀಪ್ಯವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಬಲಶಾಲಿ ಮಿಲಿಟರಿ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿತು.

ಅಮೆರಿಕವು ಈ ಎಲ್ಲಾ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ತೀರ್ಪುಗಾರನ ಪಾತ್ರವನ್ನು ವಹಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಆದರೆ ತೆರೆಯ ಹಿಂದಿನಿಂದ ಅರಬ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗೆ ವ್ಯಾಪಾರ ಒಪ್ಪಂದಗಳ ಆಮಿಷವೊಡ್ಡಿ, ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಆದರ್ಶ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವವೆಂದು ಬಿಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಅವರನ್ನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ತಟಸ್ಥಗೊಳಿಸಿತು. ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾ, ಕತಾರ್, ಯುಎಇ, ಕುವೈತ್, ಬಹ್ರೇನ್ ಮತ್ತು ಒಮಾನ್‌ನಂತಹ ಗಲ್ಫ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ರಾಜಪ್ರಭುತ್ವದ ಆಡಳಿತಕ್ಕೆ ಒಳಪಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ ಈ ಕಾರ್ಯತಂತ್ರಕ್ಕೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಬಲಿಯಾದವು.

ಬಿರುಕುಬಿಟ್ಟ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಸಂಬಂಧಗಳು

ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಭದ್ರತೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡಿದರೆ, ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾ ಸೇರಿದಂತೆ ಗಲ್ಫ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಸುರಕ್ಷತೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅಮೆರಿಕದ ಸೇನಾ ನೆಲೆಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಸಿ, ಇರಾನ್ ಮೇಲಿನ ದಾಳಿಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವಂತೆ ಟ್ರಂಪ್ ಆಡಳಿತವನ್ನು ಒತ್ತಾಯಿಸುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕಿತ್ತು.

ಆದರೆ, ಯುದ್ಧ ಶುರುವಾಗಿ ಐದು ದಿನಗಳಾದರೂ ಅಮೆರಿಕದ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಡ ಹೇರಲು ಅವುಗಳಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡದಂತೆ ಇರಾನ್‌ನ ಮನವೊಲಿಸುವಲ್ಲಿಯೂ ಅವು ವಿಫಲವಾಗಿವೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಮಿಲಿಟರಿ ನೆಲೆಗಳು ಅಮೆರಿಕದ ಪ್ರದೇಶಗಳು ಎಂಬುದು ಟೆಹ್ರಾನ್‌ನ ನಿಲುವಾಗಿದೆ. ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಗಲ್ಫ್ ದೇಶಗಳು ತಮ್ಮ ಸುರಕ್ಷತೆ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹತೆಗೆ ಬೆದರಿಕೆಯೊಡ್ಡುತ್ತಿರುವ ಈ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಕೊನೆಗೊಳಿಸಲು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಮಧ್ಯಪ್ರವೇಶಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಬಲ ಆಟಗಾರರಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿವೆ.

ವರ್ಷಗಳೇ ಕಳೆದಂತೆ, ಅಮೆರಿಕದ ಆಡಳಿತಗಳು ಅರಬ್ ಜಗತ್ತು ಮತ್ತು ಪರ್ಷಿಯನ್ ಮೂಲದ ಇರಾನ್ ನಡುವೆ ವಿಭಜನೆ ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡಿವೆ. ಇಸ್ಲಾಂ ಧರ್ಮದೊಳಗಿನ ಶಿಯಾ-ಸುನ್ನಿ ಬಿರುಕು ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಮುಖ ಅಂಶವಾಗಿದೆ. ಇರಾನ್ ಶಿಯಾ ಪಂಗಡದ ನಾಯಕತ್ವ ವಹಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ, ಈಜಿಪ್ಟ್ ಮತ್ತು ಬಹುಪಾಲು ಗಲ್ಫ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಸುನ್ನಿ ಪ್ರಾಬಲ್ಯ ಹೊಂದಿವೆ. ಇರಾನ್ ಪರವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಬಹುದಾಗಿದ್ದ ಸಿರಿಯನ್ ಸರ್ಕಾರವು 2024ರಲ್ಲಿ ಕುಸಿದುಬಿತ್ತು. ಅಮೆರಿಕ-ಇಸ್ರೇಲ್ ಜಂಟಿ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯ ಬೆಂಬಲದೊಂದಿಗೆ ಸುನ್ನಿ ಉಗ್ರಗಾಮಿಗಳು ಶಿಯಾ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಬಶರ್ ಅಲ್-ಅಸಾದ್ ಅವರನ್ನು ಅಧಿಕಾರದಿಂದ ಕಿತ್ತೊಗೆದರು.

ಈ ಮಧ್ಯೆ, 1979ರ ಇಸ್ಲಾಮಿಕ್ ಕ್ರಾಂತಿಯ ನಂತರ ಇರಾನ್ ಹೊಸ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಂಡಿತು. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಅಮೆರಿಕ ಮತ್ತು ಇಸ್ರೇಲ್‌ಗೆ ಸ್ನೇಹಪರವಾಗಿದ್ದ ಶಾ-ಆಡಳಿತದ ದೇಶವು ಯು-ಟರ್ನ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿತು. ತನ್ನ ಹಿಂದಿನ ಸ್ನೇಹಿತರಾದ ಅಮೆರಿಕ ಮತ್ತು ಇಸ್ರೇಲ್ ಮೇಲಿನ ದ್ವೇಷವನ್ನು ಅದು ಮುಚ್ಚಿಡಲಿಲ್ಲ. ಅರಬ್ಬರು ಇಸ್ರೇಲ್ ವಿರುದ್ಧ ಮಿಲಿಟರಿ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆ ನಡೆಸಲು ಆಸಕ್ತಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡಾಗ, ಇರಾನ್ ಆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡಿತು.

ಎದುರಾಳಿಗಳ ನಡುವೆ ಸಿಲುಕಿದ ಗಲ್ಫ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು

1979ರ ಒತ್ತೆಯಾಳು ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿನ ಮೂಲಕ ವ್ಯಕ್ತವಾದ ಇರಾನ್‌ನ ಅಮೆರಿಕ-ವಿರೋಧಿ ದ್ವೇಷವು, ಇಂದಿಗೂ ಮುಂದುವರಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧಗಳ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕಡಿತಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಅಮೆರಿಕದ ಆಳವಾದ ಕುತಂತ್ರಗಳಿಂದ ಹೊರಗುಳಿದ ಇಸ್ಲಾಮಿಕ್ ಆಡಳಿತವು ಇಸ್ರೇಲ್‌ನೊಂದಿಗೆ ಶತ್ರುತ್ವವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿತು. ಟೆಲ್ ಅವಿವ್‌ನ ಎಲ್ಲಾ ಸರ್ಕಾರಗಳು ಇರಾನ್ ಅನ್ನು ಯಹೂದಿ ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೆ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಬೆದರಿಕೆ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿವೆ.

ಆದರೆ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅಮೆರಿಕದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರು ಇರಾನ್ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡದಂತೆ ಇಸ್ರೇಲ್ ಅನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ನೆತನ್ಯಾಹು-ಟ್ರಂಪ್ ಸಂಬಂಧವು ಈ ಹಿಂಜರಿಕೆಯನ್ನು ಕೊನೆಗೊಳಿಸಿತು. ಇದು ಕಳೆದ ಜೂನ್‌ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ 12 ದಿನಗಳ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು ಮತ್ತು ಈಗಿನ ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡಿರುವ ಬೃಹತ್ ಸಂಘರ್ಷಕ್ಕೂ ದಾರಿಯಾಗಿದೆ.

ಇರಾನ್ ಮೇಲಿನ ಪ್ರಸ್ತುತ ಕ್ಷಿಪಣಿ ದಾಳಿಗಳು ಮತ್ತು ತನ್ನ ನೆರೆಹೊರೆಯಲ್ಲಿ ಟೆಹ್ರಾನ್ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಪ್ರತಿದಾಳಿಯು ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಸನ್ನಿವೇಶವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಗಲ್ಫ್ ದೇಶಗಳು ಯುದ್ಧದ ಕ್ರಾಸ್‌ಫೈರ್‌ನಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿರುವುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಷ್ಕ್ರಿಯಗೊಂಡಿವೆ.

ಒಂದೆಡೆ, ಅವೆಲ್ಲವೂ ಅಮೆರಿಕದ ಆಪ್ತ ಮಿತ್ರರಾಷ್ಟ್ರಗಳಾಗಿದ್ದು, ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಅಮೆರಿಕನ್ ಸೇನಾ ನೆಲೆಗಳಿಗೆ ಆಶ್ರಯ ನೀಡಿವೆ. ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ, ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾವನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಉಳಿದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಇರಾನ್‌ನೊಂದಿಗೆ ಸ್ನೇಹಪರ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡಿವೆ.

ಪ್ಯಾಲೆಸ್ತೀನಿಯನ್ನರ ಸಂಕಷ್ಟ ಮತ್ತಷ್ಟು ಬಿಗಡಾಯಿಸುವ ಆತಂಕ

ಈಜಿಪ್ಟ್‌ನಂತಹ ಇತರ ಅರಬ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ - 2010 ಮತ್ತು 2014ರ ನಡುವಿನ ಅರಬ್ ಸ್ಪ್ರಿಂಗ್ ದಂಗೆಗಳ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವು ಅಮೆರಿಕದ ನೆರಳಿನಿಂದ ಹೊರಬರುತ್ತಿರುವಂತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದವರೆಗೆ ಭಾಸವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅದು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಈ ಹೆಚ್ಚಿನ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಯಥಾಸ್ಥಿತಿ ಮರುಸ್ಥಾಪನೆಯಾಯಿತು.

ಈಗ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಕ್ಷಿಪಣಿ ಯುದ್ಧವೂ ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ತಣ್ಣಗಾಗಬಹುದು. ಪ್ರಸ್ತುತ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ, ಅಮೆರಿಕ-ಇಸ್ರೇಲ್ ಆಕ್ರಮಣಕ್ಕೆ ಇರಾನ್ ಬಲವಾಗಿ ತಿರುಗೇಟು ನೀಡಿದ್ದರೂ, ಈ ಯುದ್ಧವು ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವಂತಹ ಲಾಭವನ್ನು ತಂದುಕೊಡದೆ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಯಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯಿದೆ.

ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ಸಂತ್ರಸ್ತರು ಹಾಗೂ ಸೋತವರು ಮಾತ್ರ ಅಸಹಾಯಕ ಪ್ಯಾಲೆಸ್ತೀನಿಯನ್ನರೇ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಯುದ್ಧವಿರಾಮದೊಂದಿಗೆ ಸ್ಥಗಿತಗೊಂಡಿದ್ದ ಗಾಜಾದ ಮೇಲಿನ ಇಸ್ರೇಲ್‌ನ ಭೀಕರ ನರಮೇಧದ ದಾಳಿಯಿಂದ ಈಗಾಗಲೇ ತತ್ತರಿಸಿರುವ ಅವರ, ಸ್ವತಂತ್ರ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಕನಸು ಮತ್ತಷ್ಟು ದೂರ ಸರಿಯುವ ಆತಂಕವಿದೆ. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಕೆಟ್ಟದ್ದೆಂದರೆ, ವೆಸ್ಟ್ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಮತ್ತು ಗಾಜಾದಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿರುವ ಅಲ್ಪಸ್ವಲ್ಪ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಕೂಡ ಈಗ ಪ್ಯಾಲೆಸ್ತೀನಿಯನ್ನರ ಪಾಲಿಗೆ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಸವಾಲಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಬಹುದು.